یکی از بایسته‌های جامعۀ علمی رعایت اخلاق علمی است. رعایت اخلاق علمی هم فی نفسه و از جهت اخلاقی اهمیت دارد و هم در رشد و نشاط جامعۀ علمی و پیشرفت علم تأثیر مثبت دارد. یکی از ناهنجاری‌های اخلاقی در عرصۀ پژوهش و نگارش، سرقت علمی و کتمان سهم و نقش پیشکسوتان است که متأسفانه در مملکت ما بسیار رایج است. بسیارند کسانی که در موضوعی مطلب مي‌نویسند و از آثار دیگران نهایت استفاده را مي‌کنند بدون اینکه نامی از آنها بیاورند. این ناسپاسی و کتمان حقیقت ناشی از بي‌انصافی و خودخواهی است که از یک عالم پسندیده نیست. متأسفانه فراوان دیده‌ می شود که شخص حتی پایان نامه‌اش را که زیر نظر استادی و با راهنمایی او نوشته است، وقتی چاپ مي‌کند نامی از استاد راهنما نمي‌برد، یا مقاله‌اي را که به کمک استادی نوشته است بدون ذکر نام استاد منتشر مي‌کند. شکی نیست که این کار غیر اخلاقی و مصداق آشکار ناسپاسی است، به ویژه از کسانی که مدعی زهد و تقوا هستند. بي‌شک آن کس که از این کار زیان مي‌بیند و تنزل پیدا مي‌کند خود این افراد هستند و البته این گونه سرقت‌ها هرگز از چشم اهل بصیرت پنهان نمي‌ماند.